Uważny fotograf

Niedawno brałem udział w uroczystości ślubnej moich przyjaciół.Jako niezbyt "wierzący" bardziej interesowała mnie cała otoczka, Ktoś przysnął, ktoś wpadł w ostatniej chwili, czy ministrant biegający ślamazarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.na swoich aparacikach.W pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Przemykał się niepostrzeżenie po świątyni. To tu z zakamarka pstryknął fotkę.To wszedł się na górną nawę. To cicho w koncie podparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zastanowiło mnie jak on robi foty, skoro nic mu nie mryga, a rodzinne aparaciki błyskają, że aż jasno się robi przed oczami.Dodam, iż w kościele najjaśniej nie było.Minął jakiś moment, młodzi wrócili z miodowego, spotkaliśmy się więc,żeby pochwalili się suwenirami.Na start poszły zdjęcia z miesiąca miodowego. Piękne widoczki i oni, zakochani.Później ślub i wesele - najpierw męczarnia przy masie fotek z rodzinnychaparacików. Co drugie nie ostre, to ciemne że nic nie widać lub błysk z lampyzakrywał całe zdjęcie. Na zakończenie wyciągnęli śliczny skórzany album. Nie było w nim tysiąca zdjęć, tylko parę, bądź kilkadziesiąt. Jego oglądanie nie było katorgą. Każde zdjęcie piękne, czytelne, opowiadające. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Wyraźni bohaterowie każdego zdjęcia. Patrząc na ten album przypomniałem sobie dyskretnego fotografa,robiącego zdjęcia z daleka, bez błysków i fleszy. Stwierdzam więc, że profesjonalnafotografia ślubna, to zarówno trudne rzemiosło jak i odrobina sztuki.